مهاجرت دندانپزشکان: نقشهی کلی مسیرها و آنچه باید واقعبینانه بدانید
مدرک دندانپزشکی ایران در هیچ کشوری مستقیماً معتبر نیست؛ همهی مسیرها از معادلسازی میگذرند. تفاوت کشورها در طول و سختی این مسیر است.
سؤال «چطور بهعنوان دندانپزشک مهاجرت کنم؟» یک پاسخ واحد ندارد، ولی یک قاعدهی مشترک دارد: هیچ کشور توسعهیافتهای اجازه نمیدهد با مدرک خارجی مستقیماً طبابت کنید. همهی مسیرها از یک فرایند معادلسازی و ارزیابی صلاحیت میگذرند که معمولاً چندمرحلهای، زمانبر و پرهزینه است.
ساختار مشترک همهی مسیرها
تقریباً در همهی کشورها چهار مرحله وجود دارد: ارزیابی مدرک تحصیلی، اثبات تسلط زبان در سطحی بالاتر از حد معمول مهاجرت، آزمون علمی و در بیشتر موارد آزمون بالینی عملی، و در نهایت ثبتنام در نهاد نظامدهندهی حرفه در آن کشور. برخی کشورها مرحلهی پنجمی هم دارند: دورهی تکمیلی یا کار تحت نظارت.
تفاوت کشورها
کشورهای انگلیسیزبان (آمریکا، کانادا، استرالیا، بریتانیا) مسیرهای تعریفشده و شفافی دارند، ولی رقابت و هزینهشان بالاست و در برخی موارد پس از آزمونها باید یک دورهی دانشگاهی هم گذراند. کشورهای اروپایی معمولاً شرط زبان محلی دارند که خودش یک تا دو سال زمان میبرد. کشورهای منطقه مسیر کوتاهتری دارند ولی شرایط اقامت و آیندهی شغلیشان متفاوت است.
سه اشتباه پرتکرار
- دستکم گرفتن زبان. سطح زبان لازم برای مجوز حرفهای معمولاً از سطح لازم برای ویزا بالاتر است.
- شروع دیرهنگام. بسیاری بعد از چند سال کار تصمیم میگیرند؛ در حالی که آمادگی آزمونها بلافاصله پس از فارغالتحصیلی، وقتی مطالب علمی هنوز تازه است، بسیار آسانتر است.
- اعتماد به واسطهها. اطلاعات رسمی همیشه روی سایت نهاد نظامدهندهی همان کشور موجود است. هر ادعایی که با آن سایت نمیخواند، معتبر نیست.
یک توصیهی عملی
پیش از هر هزینهای، سایت رسمی نهاد صدور مجوز کشور مقصد را باز کنید و مسیر را از خودشان بخوانید. سپس یک برآورد واقعبینانه از زمان و هزینه بنویسید و آن را با گزینهی «ماندن و ساختن یک مطب موفق» مقایسه کنید. تصمیم درست، تصمیمی است که با عدد گرفته شده باشد.